” Ölümün bile güzeli vardı”

Hayatın merdivenleri yüksek ve dardı çoğu zaman Kendinizi her salışınızda biraz daha aşağı iner Ve dibe hızla yaklaşırdınız İnmek, çıkmaktan daha kolay olurdu Tıpkı yaşlanmanın genç kalmaktan daha kolay olduğu gibi Belkide hayat merdiven inmekten ve mevdiven çıkmaktan ibaretti Bir yaşa kadar Büyük bir yaşam savaşıyla çıktığımız merdivenler Bir yaştan sonra iniş oluverir Ve sizi ömrün bittiği yere yönlendirirdi Bir sürü sorun çıkardı hayatın son basamaklarında Hastalık, dert, tasa hepsi bir olup üstünüze çöker Ve ağır işiten kulaklarınızda çınlayan tek şey Aheste bir kemancının çaldığı sultaniyegah sirto olurdu Sonu yaklaştıkça insan sözün doğruluğuna inanırdı ” Ölümün bile güzeli vardı” Ecel geldiğinde sorsa deseki Ölümlerden ölüm beğen kendine Ve seçme şanşımız olsa ne isterdik acaba Vakit dardı ve aslında ölümün bile güzeli vardı Son nefeste yanında olmak isteğimiz Belki ana , belki evlat ,belkide yardı Daha yapacağım çok şey vardı belki yarın Ama her şey buraya kadardı Ve ölüm denilen şey deli gönüle dardı Seçme şansımız olsa seçerdik elbet ” Çünkü ölümün bile güzeli vardı” Son basamaklarıydı bunlar artık hayatın Aynaya her bakışta bir yaş daha yaşlanırdım Azraille pazarlık zordu Deli gençliğin hayali gözlerimin önünde dururdu Ve ağır işiten kulaklarımda çınlayan tek şey Aheste bir kemancının çaldığı Sultaniyegah sirto olurdu… UĞUR ARSLAN

Unutmayın ki;Her Abdest Bir Yemindir!!!

Unutmayin kİ; Her Abdest Bir Yemindir Aslinda
Bu Eller Bİr Daha Harama Günaha Uzanmayacak!
Bu Ağız Harama Açılmayacak!
Bu dil Bİr Daha kötüyü Söylemeyecek,İftİra Etmeyecek, Yalan Söylemeyecek,dedİkodu Yapmayacak!
Bu Burun Denİ Arzularin PeŞİnde KoŞmayacak!
Bu Kollar Harama Sarilmayacak!
Bu Gözler Harama Bakmayacak!
Bu Beyin KötüyüPlanlamayacak!
Bu Kulaklar Harami Duymayacak!
Bu Ayaklar Harama Adim Atmayacak!
Söz Verİyorum ALLAHim!
Evet itiraf Edİyorum Bunlari Yaptim,affet!
Temİzle, Arit Benİ, Sen Temİzlemezsen Ben Temİzlenemem!
Bana Yardim Et, Benİ Temİzle , Benİ Arit!
Her Abdest Bu Anlama Gelir Ya Da GelmelİFarkindamiyiz?
Abdestmi Aliyoruz?
Yoksa El Yüzmü Yikiyoruz?
Abdest Ruhumuzda Beynimizde Böyle Algilaniyormu? Yankilaniyormu?
Eğer Abdest Böyle Alinmişsa Uzakta Değill Hemen Evinizin Önünde, Çok Yakininizda,hatta Evinizin İçindeİstediğinizde Hemen Bulabİleceğiniz Aritici, Temİzleyİcİ, Durulayici Bİr Nehİr Bulursunuz
Böyle Bir Nehirde GÜnde 5 Kez Yikananda kirden, Günahtan Eser Kalir mi?

alinti

”Mutsuzluk Sendromu”Sebebi; Şükürsüzlük!…

Şükretmeden yaşıyoruz. Ya da gerçek şükürle tanışmadığımız için; nimetler artmıyor. “Nimetler şükürle artar” Evet ama, nimetler sayısal olarak artarken, alınan haz duygusal olarak azalıyor.
Pazar sabahları 53 çeşit “Sunday Branch” ile Pazar kahvaltısı yapan aile, milletin içinde çocuğu haşlıyor;
-“Ye zıkkım olasıca. Neyin eksik? Niye yemiyorsun? Oğlum yesene. Beni deli etmesene. Allah cezanı vermesin. Yemeğini bitirsene…”
Aile farkında değil, çocukları onca nimet arasında, nimetlerin tadından mahrumken, yemeğin farkına nasıl varsın. Dolayısı ile ilk önce nimetlerin farkına varmak gerek.
Filmi başından alalım.
*Ailecek, arabalarına binip, lüks bir otelin cafesinde Pazar Kahvaltısına gidiyorlar.
*Bir kere; Pazar günü hayattasın.
*Ailenle birliktesin.
*Evden çıkıyorsun, kendi isteğinle. Yani ev sahibi kirayı ödemediniz diye sizi kapı dışarı edip evden atmıyor.
*Arabanız var.
*Arabaya binecek ayakların var.
*Lüks bir otele gidecek paran var.
*Gittiğin yerde önüne serilen 53 çeşit kahvaltılığı görecek gözün var.
*O mis gibi, sıcacık ekmeğin kokusunu alabilen burnun var.
*O reçeli ekmeğe sürebilecek ellerin var.
*Şeker hastası değilsin. Reçel yiyebiliyorsun.
*Hastanede yoğun bakım ünitesinde cihazlara bağlı bir hayatın yok.
*Hapishanede tutuklu da değilsin, özgürsün.
*Annen ölmüş; öksüz, baban ölmüş; yetim değilsin.
*Annen ve baban çocuk sahibi olmayan, çocuk hasreti ile yanıp ama çocukları olmadığı için, içleri hep buruk kalan bir aile de değil.
*Türkiye’de yaşıyorsun. Irak’ta, Filistin’de, Afrika’da değilsin. Bir devletin var. Bağımsız ve özgür. Kaos ortamında değilsin.
*Otele giderken, yolunu kesen eşkiya yok.
*Otelde (en azından) Irak’taki gibi her gün patlayan onlarca bombanın birisinin patlama riski yok. Rahatsın.
*Baban işini kaybetmemiş, işi var ve kazancı iyi.
*Annen babandan boşanmamış, ufak tefek sorunlar elbette olabilir ama mutlu bir ailen var.
*Annen baban seni Çocuk Esirgeme Kurumu’nun kapısına bırakmamış.
*Dışarıda hava güzel. Sibirya’da yaşamıyorsun. Dondurucu bir soğuk da yok. Ya da çöllerin ortasındaki kıl bir çadırda değilsin.
*Küresel ısınma elbette büyük bir tehdit ama hala masada hem de birkaç bardak su var, çayın – kahvenin yanında.
*Anne ve babanla, çöpten ekmek toplayan bir aile değilsin.
*Kılık kıyafetlerinle kabul gördüğün kesin, seni içeri aldıklarına göre. Hırpani kılıklı, köprü altı tinercisi değilsin. Ailen de değil.
*İtibarlı bir ailedesin. İtibarın var.
*Sizi kovmadıklarına göre, cebinizde yiyeceğiniz yemeklerin parası da hazır.
*Masada, birbirinizin yüzüne sevgiyle bakacak kadar güzelsiniz. Yüzü yanmış masum ve garip hasta çocuk değilsin sen. Ki kaldı ki yüzü yanık ya da yara izli nice insan, diğerlerine nazaran daha şükürlü ve sevgi, dolu yaşıyor hayatı. *Annesi yüzüne bakarken korkan bir çocuk değilsin. Ve senin annen de yüzüne bakılmayacak bir insan değil. Biyolojik ve fiziksel olarak bakınca iğrenilecek bir yanık yüz yok. Babanda da yok, öyle bir yüz.
*İnsan içine çıkmanı engelleyen bir rahatsızlığın da yok.
*İnsanların senden rahatsız oldukları da yok.
*Masada iştahını kaçırtan bir sebep de yok ortada.
Peki evladım niçin yemiyorsun, o güzeller güzeli nimetleri?
Yedi milyar dünya insanından en azından altı milyarına nasip olmayan o nimetleri, niçin yemiyorsun?
İştahını kesen şey ne?
“Şükürsüzüm abi. Annemle babam bebeklikten bu yana, bana şükrü hiç anlatmadılar, biliyor musun”? (Küçük Emrah modunda olacak _)
İşte bu iştahsızlık, şükürsüzlük iştahsızlığıdır dostlar.
Ve şükürsüzlük iştahsızlığı, iştah şurubu ile gelmez.
Onun için daha başka, bambaşka bir şeyler yapılması gerek.
Hepimizin yapamadığı, es geçtiği, ihmal etiği bir şey.
Çocuklarımız gözlerimizin önünde eriyip gidiyor.
Kişilik olarak eriyip gidiyorlar. Bedensel, zihinsel, fiziksel ve ruhsal olarak eriyip gidiyorlar.
İştahları kesilince; iştah şurubu,
Zayıflayınca; kuvvet mucunu,
Canları sıkılınca; anti depresanla çocuk büyütüyoruz.
Bir şükürsüzlük yolundayız ki Dostlar sormayın gitsin.
Ne başı belli, ne sonu. Şükredemeden değil, şükrü düşünemeden yaşayıp, gidiyoruz şu garip Dünya’dan.
Peki ne yapacağız?
Nasıl çıkacağız içinden bu şükürsüzlük sendromunun?
Ki o şükürsüzlük sendromu değil midir, mutsuzluk sendromunu doğuran?
Doğru ya; kaç anne baba var, en yeni, en iyi, en pahalı oyuncakları almasına rağmen, çocuklarının gözünde o hasret kaldığımız mutluluk ışıltısını görebilen? Sahi kaç anne baba?
alıntı

Bir ateiste, İslâmiyet’i on dakikalık anlatma fırsatım olsaydı…

“Bir ateiste, İslâmiyet’i on dakikalık anlatma fırsatım olsaydı” şöyle derdim:

Hiç etrafına bakıp düşündün mü? Her şey ne kadar da güzel; ne kadar nizam ve intizam içinde Her gün güneş doğuyor, sabah oluyor; her akşam güneş batıyor, akşam oluyor Geceleri, ay çıkıyor ve karanlığı bir nebze de olsa aydınlatıyor Sonra milyonlarca yıldız beliriyor gökyüzünde Ama bütün bu cisimler, gökyüzünde dolaşıp durdukları hâlde birbirlerine aslâ çarpmıyor Ve bu düzende hiçbir zaman bozulma veya aksama meydana gelmiyor Güneş Biraz yaklaşsa yanarız, biraz uzaklaşsa donarız Nasıl oluyor da hep aynı intizam içinde ilerleyebiliyor bu devâsâ yıldız? Sonra bulutlar Bir okyanus dolusu su, gökyüzünde dolaşıyor; ama hiçbir zaman hepsi bir kerede boşalıvermiyor Düzenli bir şekilde tane tane iniyor yeryüzüne Hiç düşündün mü bunları? Yoksa hep boş boş mu bakarsın? Ancak ben seni akıl sahibi bir insan olarak görüyorum Sen bütün bunları düşünüp ibret alacak kadar zekî bir insansın aslında Hani sizler bütün bunların kendiliğinden olduğuna inanıyorsunuz ya, ben de inanıyorum ki, eğer hakkıyla düşünseydiniz bütün bu ihtişâmın kendiliğinden olmayacağına kanaat getirirdiniz En basitinden bir güle bakıp düşünse insan; o muhteşem çiçeğin mutlaka bir yaratıcısı olması gerektiği kanaatine varır Tohumu, yaprakları, kokusu Ne güzel bir eser, değil mi? Bu eserin, bu eserlerin bir müessiri ve yaratıcısı olmalı mutlaka… Ve o yaratıcı öyle bir yaratıcı olmalı ki, tarif edilemeyecek, idrak olunamayacak kadar mükemmel olmalı; öyle değil mi? Eşi ve benzerleri olmamalı, hiçbir şeye benzememeli, hiçbir şeye muhtaç olmamalı, öyle değil mi? İşte o yaratıcı, Allah’tır Biz O’nu göremeyiz, fakat O, bizi her an koruyup gözetlemektedir Nasıl ki, içimizdeki sevgi hissinin, acı hissinin varlığını bilir ve hisseder, ancak o duyguları göremezsek, aynı şekilde Allah’ın varlığını bilir, hisseder ama O’nu göremeyiz Rabbimiz, biz kullarını O’na kulluk edelim diye yaratmıştır ve Rabbimiz öyle büyük bir kudret sahibidir ki, solmuş çiçeği yeniden yeşerttiği gibi, bizi de bu dünyadan göçtükten sonra tekrar diriltecektir Bu dünya, bizim için bir imtihan yeridir Rabbimiz, bize iki yol sunmuş, akıl ve irade vermiştir İstediğimiz yolu seçmek, bizim tercihimize kalmış bir durumdur Ancak seçtiğimiz yol karşılığında Rabbimiz bize cennet ve cehennemi hazırlamıştır Bu dünya hayatı senin de gördüğün gibi kısacıktır Asıl mühim olan, öldükten sonraki hayatımızdır Sana yüce kitabımızdan okumak istiyorum bu gerçeği Belki onun fesâhat ve belâğatı karşısında gönlün daha çok tatmin olur Bakara Sûresi 28 âyette şöyle buyrulur: “Siz cansız iken size can veren Allah’ı nasıl inkâr edersiniz? Sonra sizi öldürecek, tekrar sizi diriltecek ve sonunda O’na döndürüleceksiniz” Rahman Sûresi 41-45 âyet-i kerîmelerinde ise şöyle buyrulmaktadır: “Suçlular sîmalarından tanınır; perçemlerinden ve ayaklarından yakalanırlar Öyleyken Rabbinizin hangi nimetini yalanlayabilirsiniz? İşte bu suçluların yalanladıkları cehennemdir Onlar cehennemle kaynar su arasında dolaşır dururlar” İşte ben seni cehennemden sakındırmak istiyor ve idrâk ötesi güzellikteki cennete davet ediyorum Hâlâ tatmin olmadın mı? Tekrar bak etrafına Her şey senin için Tavuklar senin için yumurta yapıyor, toprak senin için renk renk meyve ve sebzeler veriyor Yağmur senin için yağıyor Gece dinlenmen için verilmiş, gündüz çalışman için aydınlık kılınmış Bak, yüce kelâmında Rabbimiz nasıl ifade ediyor bunu: “O, yerde ne varsa hepsini sizin için yarattı Sonra (kendine has bir şekilde) semaya yöneldi; onu yedi kat olarak yaratıp düzenledi O, her şeyi hakkıyla bilendir” (el-Bakara, 29) Ne kadar mükemmel bir sanat değil mi; kelâmı bile Ve biliyor musun, Rabbimiz o kadar merhametli ki, bize kendisini anlatması için peygamberler göndermiş İşte son peygamber de bizim Peygamberimiz! 1400 küsûr yıl önce yaşamış ve hâlâ gönüllerimizde yaşamakta olan sevgili peygamberimiz, Hazret-i Muhammed Mustafâ -sallallâhu aleyhi ve sellem- O, bizim «üsve-i hasene»miz, yani «en güzel örneğimiz»dir Kur’ân’ı nasıl yaşayacağımızı da, O’nun hayatında müşahhas olarak görebiliyoruz Sen, bana Allah’ın lütfusun ki, sana İslâm’ı anlatmam için beni sana vesîle kıldı Ve sana bir müjde daha vermek istiyorum Eğer İslâmiyet’i seçerse bir kul, Rabbimiz onun bütün geçmiş günahlarını affediyor Ne büyük bir lütuf değil mi?! Evet seni Hak yola, cennet yoluna dâvet ediyorum İnşallah, artık kalbin mutmain olmuştur Haydi şimdi bir söz söyle ki, gönülden, yeniden başla hayata Öyle bir söz söyle ki, ebedî kurtuluş kapısı: Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlüh

alıntı

Bazen Ölmek Ister Ya Insan…

 

Hani insan bunalır ya,öyle daralır öyle daralır ki ne yapacağını ne edeceğini bilmeden atar kendini sokaklara. yüreğinin içi öyle yanar ki,derdini anlatacak kimse bulamaz, anlatsada anlayacak olmaz. yalnız kalmak ister sadece,yapayalnız,ıssız bir şekilde olmak ister.hiç bir insanın olmadığı,hiçbir kimsenin bulunmadığı dağlara,ovalara,adalara gitmek ister… zevk alamaz olur hayattan,güvendikleride terk eder, sevdikleride,başbaşa bırakırlar hayelleriyle, ne bir umud olurlar yarına dair, nede bir çare bulurlar çilesine insanın. artık tek çare kalmıştır geriye,tek çözüm kalmıştır herşeyden arta kalan,sadece tek bir çözüm…

ölmek…

ölüp kurtulmak ister bu hayatttan, çekip gitmek ister artık bunaldığı insanların arasından. yanan içini,kavrulan yüreğini, ölüm denilen suyla söndürmek ister,kana kana içmek ister bu sudan, doyasıya,ölesiye içmek ister…

ve gün gelir çıkar bir dağın en yüksek yamacına,çıkar ki en yükseğe son kez bakmak ister siyah yüzlü insanların kendini paraladığı şu hayata, ölüme ramak kala olduğu bu anda bir başka gözükür bu insanlar,bambaşka gözükür ölüm gözüyle…

bir çığlık,bir haykırış koparmak ister dağın yüksek yamacından,feryad edercesine bağırmak,sesini duyurmak ister geride bıraktığı insanlara. dağları bile sesinden titreterek, gökkubbeyi delip geçen bir haykırışla “ÖLÜM VAR,ÖLÜÜÜMMM”diye sonbir kez haykırmak ister ölümü düşünmeyen insanlara…

 ama düşünürki bağırsa ne olacak,haykırsa ne çıkacak,feryad etse ne yazacak…hergün, her saat,her dakika bağırmıyorlar mı ki kabirlerinden ölümü hesaba katmadan giden milyonlarca insan…

artık vakit gelmiştir der kendi kendine, şimdi gitme zamanı diye söyler yüreğine. bırak beni öleyim yüreğim der yüreğine,bırak ne olursun… ve dağın en yüksek yamacına çıkar,gözlerini kapatır,son bir kez soluk alır,ve havasını yüreğine çeker son bir kez bu zulüm kokan hayatın,dudaklarından bir şehadet nağmesi dökülür ve bırakmak ister kendini ölümün dipsiz kuyusuna…

ama,ama ortalığı bir haşyet kaplar,kararır her taraf,rüzgar esmez olur bu haşyetten,güneş solar,zaman durur sanki… …………………………………

Andolsun biz sizi biraz korku ,açlık ve bir parça mallardan,canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz.Sabır göstrenleri müjdele(BAKARA/155)

…alıntı…

Hadis-i Serif

Abdest’li ölen

Günahlar icinde bir günah vardir

Ilim

Gözunde yas