Ve…Ben Büyüdüm!

Ağustos 28, 2010 § 2 Yorum

Ve… Büyüdüm…
Küçüktüm..
Çocuktum..
Oyuncaklarım vardı..
Onlarla oynar mutlu olurdum..
Büyüdüm..
Mutlu olmama sebep, ne bir oyuncağım var şimdi,
Ne de ağzımı tatlandıracak pembe şekerlerim..
Büyüdüm..
Gitti pembelik, geldi siyah..
Hüznün rengi midir siyah, ya da ayrılığın mı, yasın mı?
Neyin rengidir siyah..
Büyüdüm..
Tozu gitti pembenin..
Gördüm gerçekleri..
Büyüdüm..
Temiz, saf niyeti kaybettim önce.. Hüsn-ü zan terk etti gitti..
Su-i zanlar aldı beni sessizce..
Büyüdüm..
Gördüm gerçekleri..
Ve ben büyüdüm..
Büyümek,
Küçükken ki saf, temiz duyguları yitirmek,
Hayata toz pembe bakmayı terk etmek,
İnsanların gerçek yüzlerini görmek,
Güven duygusunu yitirmek..
Büyüdüm..
Ve ben acı çekiyorum..
Neden mi?
ÇÜNKÜ BEN BÜYÜDÜM.. VE GÖRDÜM GERÇEKLERİ..
TOZU GİTTİ PEMBENİN..
HOŞ GELDİN HÜZÜN..
BİLİYOR MUSUN?
BEN ARTIK BÜYÜDÜM..!

Acizâne Yazan :
Kalb-i Mecruh

Alinti

Reklamlar

§ 2 Responses to Ve…Ben Büyüdüm!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Ve…Ben Büyüdüm! at Hayatyolcusu.

meta

%d blogcu bunu beğendi: